| |
|
Malowane dzieci
Janusz Podolski, Tomasz Borejza
"Czytelniku! Jeśli zgodzisz się, ze mną, że na świecie istnieją tylko dwa zawody godne wyzwolonego i niepodległego mężczyzny, a mianowicie: zawód poety i kawalerzysty (a tym gorzej dla ciebie, jeżeli się z mym stwierdzeniem nie zgodzisz, bo dowodzi to, iż nie jesteś ani jednym, ani drugim, jesteś natomiast, choćbyś sobie liczył tylko dwadzieścia jesieni czy też pseudowiosen, starym i łysym tetrykiem z aspiracjami na starszego radcę podatkowego lub zgoła inkasenta bankowego, albo - co gorzej - jesteś tak zwaną matroną, która dla jakiegoś paskarza, przed lirycznym urokiem ułana lub nienasyconą zdobywczością poety, córeczek swych cnoty broni, na szczęście zwykle nadaremnie), otóż jeśli stać cię na to, by się ze mną zgodzić, to w konsekwencji zaprzeczyć nie możesz, że duch romantyzmu, zanim porwał za sobą uskrzydloną falangę poetów z początków XIX wieku, w szeregach kawalerii znalazł swoich pierwszych wyznawców,
apostołów pędu nieokiełznanego, swej światoburczości tego ukochania czynów niezwykłych, fantastycznych, przechodzących imaginację zwykłych ludzi - ba - wyłamujących się bez mała ponad prawa natury."
Nikt nie potrafiłby lepiej i z większym przekonaniem dowodzić wyższości szwoleżerskiego fachu nad wszystkimi innymi niż sam kawalerzysta. Jeśli czyni to "Pierwszy Ułan II RP", tym trudniej oprzeć się jego wywodom. Wielu uważa dziś kawalerię za dawną historię, a sentyment do niej za "kompleks polski". My będziemy uparcie przekonywać, że była to wielce szacowna kompania, godna stałego miejsca w naszej tradycji.
|
[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [»] |
|
|
|
Aktualności
Forum
Rozkazy
Kalendarz wydarzeń
